Er was een nacht waarin de bergen waakten,

en de rivier fluisterde met haar stenen stem.

De sterren gleden zacht over het water,

glinsterend als geheimen die niet uitgesproken mochten worden.

Ik zat daar, alleen met mijn handen in de stroom,

naast mij mijn trouwe hond –

alsof hij mijn stilte begreep.

In de verte droeg de muilezel de kruiken,

zeven zielen samen onderweg naar de watervallen.

De bergen torenden hoog, onverzettelijk,

maar die avond was er enkel rust,

en een schoonheid die niet te vangen is in woorden.

RoseBloom 🌹 ©️ 2025

——

Evening at the Mountains

There was a night when the mountains stood guard,

and the river whispered with its voice of stones.

The stars drifted gently across the water,

shimmering like secrets never meant to be spoken.

I sat there, my hands resting in the stream,

beside me my faithful dog —

as if he understood my silence.

In the distance the mule carried the jars,

seven souls together on their way to the waterfalls.

The mountains rose tall, unyielding,

yet that evening there was only stillness,

and a beauty too vast to capture in words.

RoseBloom 🌹 ©️ 2025