Categorie: Zachtekracht
-
🌹 “Met elke nieuwe abonnee groeit niet alleen mijn site, maar ook mijn hart. Dankjewel dat jullie mijn woorden meenemen in jullie dagen — dat jullie mijn stilte lezen, mijn poëzie voelen en mijn reflecties dragen. Samen maken we dit pad lichter.” ✍️ RoseBloom © 2025
-
Hallookes, na het lezen van de Reader,met enkele reacties van mezelf een verhaaltje proberen maken. Een uitdaging waard. Ze ligt al op de loer, … Voor de herfstgezinden @ymarleen “Dank je voor je mooie reactie 🌹 Deze foto maakte ik in de omgeving van de Gemündener Maar, in de Eifel — een plek vol rust…
-
Welke dagelijkse gewoonte heeft je AvondflitsOp deze avond denk ik na over de kleine gewoontes die mijn levenskwaliteit voeden.Een kop koffie in stilte, een wandeling in de frisse lucht, een gebed vol zachtheid… En jij?Welke dagelijkse gewoonte raakt jou het meest en tilt je leven een stukje hoger? 💫levenskwaliteit verbeterd? “Kleine dagelijkse stappen brengen de…
-
De adem van begin en bijna-einde Mijn komst in dit leven was niet zacht. Een huisje zo koud als steen, een kruisje dat meer last dan toevlucht was. Mijn moeder stond er alleen voor. Terwijl de rest van de familie op werk of school was, begon haar strijd om leven te geven en niet zelf…
-
🌹 “Wat geschreven is, ademt nog. Wat verzwegen bleef, klopt nog harder. Het huisje droeg ons verleden, maar de volgende bladzijden zullen tonen hoe mijn leven zelf het kruis begon te dragen. Hoofdstuk 6 opent niet met spel of huis, maar met de schaduw die viel over mijn jonge bestaan.” 📕
-
🌹 “Mijn eerste adem begon in stilte, maar zou nooit meer zwijgen.” 📕 ✍️ RoseBloom © 2025
-
— Maria en Vicky Het huisje Kruisje ademde armoede, maar buiten dat huisje gebeurde iets wat onze levens zou veranderen. Mijn oudste zus ging vaak langs de straten, zoekend naar schoolspullen die rijke huizen weggooiden. In dozen en stapels afval vond ze haar schatten: een schrift, een potlood, een boek 📕. Op een dag zag…
-
– Het huisje Kruisje Het huisje was klein. Een eenvoudig kruisje in de straatnaam, maar voor ons een zwaar kruis om te dragen. Daar begon een nieuw hoofdstuk van ons leven. Ik was nog een baby, te jong om honger of kou bewust te kennen, maar mijn huid en ziel voelden mee met alles wat…
-
Er was een huisje. Te klein om ons te dragen, te koud om ons te verwarmen, en toch het eerste dak vanwaar alles begon. Eén kamer, vier muren, een vloer die kil bleef in de winter. Kinderen lagen zij aan zij, adem boven adem, dromen die op elkaar botsten zoals golven in een te smalle…
-
🌹Leespauze — De sluier Een leven kan voelen als een kamer vol scherven. Dingen liggen verspreid, hun vormen zijn hard, hun randen snijden. Lang dacht ik: dit blijft chaos. Lang dacht ik: er is geen begin, geen einde. Tot een fluistering uit vroeger doorheen de stilte van vandaag kwam. En plots bewogen de stukken, hoe zwaar…
RoseBloom 🌹 