Categorie: Reflectie

🌹 Ik stond daar aan de oevers van de Moezel. De zon scheen warm, de lucht straalde licht, en hoog op de berg een kasteel dat leek te ademen. In mei leeft de natuur intenser, elk blad frisgroen, elke bloem een stille getuige. De berg waarop het kasteel rust, vertelde zijn eigen verhaal: stevig, trots,…

Er is een stilte die niet leeg is, maar vol van antwoorden die geen stem nodig hebben. In die stilte vind ik mezelf terug, zonder maskers, zonder haast. Soms zegt stilte meer dan duizend woorden. Ze legt neer wat ik niet kan uitspreken, ze geneest wonden waar taal tekortschiet. De wereld raast voorbij, maar in…

Wanneer ik naar het water kijk, zie ik niet alleen stroming, maar ook een spiegel. Een weerspiegeling die mij dwingt stil te staan: Wat draag ik mee? Welke stukken van mijn leven herken ik in dit gezicht dat mij aankijkt? Water liegt niet. Het toont mij mijn kwetsbaarheid, mijn vermoeidheid, maar ook mijn kracht —…

🌹 Reflectietekst Wat stelt een leven eigenlijk voor zonder toelichtingen? We wandelen vaak een weg die ons wordt aangereikt, blindelings, zonder te weten waarom. We volgen, gehoorzamen, passen ons aan. Tot de dag komt dat we terugkijken en zien dat het pad niet kleurrijk was, maar grijs en grauw. Een pad zonder vragen, zonder antwoorden —…

Ik kijk naar het water dat zich zonder angst naar beneden stort. Het kiest geen weg, het zoekt geen controle — het laat zich vallen en wordt onderweg steeds krachtiger. Soms is het leven precies zo. We moeten loslaten en durven vallen, hoe spannend ook, om onze ware kracht te vinden. De stenen die in…

Toen ik de eerste stap zette op de Blackforestline — een hangbrug van ongeveer 450 meter, hoog boven de diepte van het Zwarte Woud — voelde ik mijn hart sneller kloppen dan ooit tevoren. De metalen planken onder mijn voeten wiebelden zachtjes, de wind floot langs mijn gezicht, en de afgrond onder mij leek oneindig.…

Achter deze muren ligt niet alleen steen en kalk, maar een wereld van verhalen. Elk raam dat naar buiten kijkt, heeft ooit de ogen gedragen van mensen die verlangden, hoopten, huilden of lachten. Binnen deze muren ontstonden levensverhalen — groot en klein, zacht en hard — verhalen die de tijd soms bijna heeft gewist, maar…

Soms lijkt de hemel boven mij zwaar, grijs, dreigend, alsof elk licht verdwijnt. Maar precies in die momenten leer ik opnieuw kijken. Donkere wolken vertellen geen einde — ze zijn een overgang, een adem tussen storm en stilte. Ik herinner mezelf eraan: schaduw en licht horen bij elkaar, zoals ademhalen en loslaten, zoals pijn en…

Tussen deze stammen, hoog oprijzend en zwijgend, ademt het verleden nog. De stenen van de ruïne fluisteren verhalen, van mensen die hier ooit leefden, hoopten, liefhadden. De bomen, die ouder worden maar toch steeds opnieuw beginnen, houden de restanten overeind — alsof zij waken. Elke wortel lijkt te zeggen: hier is niets verloren, want herinnering…

De Eifel opent haar armen, groen dat ruist als gebed. Ik loop tussen heuvels en horizon, waar elke stap een herinnering schrijft. De lucht draagt mijn gedachten, het pad bewaart mijn rust. Hier leer ik opnieuw ademen, hier word ik zacht opnieuw geboren. 🌹✨ RoseBloom 🌹 | © 2025 Zachte kracht schrijft zich vrij