De man en zijn ego — groter dan hijzelf

Er zijn mannen
die zichzelf verliezen
in het geluid van hun eigen naam.

Ze spreken niet meer
ze verkondigen.

Hun woorden zijn geen brug,
maar een podium.
Elke zin een voorstelling.
Elke blik een bewijsstuk.

Hun ego groeit
groter dan hun schaduw,
groter dan hun waarheid,
groter dan wie ze ooit werkelijk waren.

Ze kleden zich in zekerheid
die ze niet voelen.
Ze lachen luid
om stilte te verdrijven.

Excentriek in hun doen,
overdreven in hun zijn,
alsof ze de wereld moeten overtuigen
dat ze bestaan.

Maar wie echt kijkt…
ziet de barst.

Want hoe groter het ego,
hoe fragieler de kern.

Een man die zichzelf overschreeuwt,
probeert iets te verbergen
dat te stil is om toe te geven.

En toch…
op een dag
valt het doek.

Geen publiek.
Geen applaus.
Geen echo die hem nog draagt.

Alleen hij.

En daar
waar geen masker meer blijft hangen
begint de waarheid.

Niet groots.
Niet luid.
Maar echt.