Avondverhaal Van RoseBloom🌹

De witte nachtuil en de verschrikkelijke zwarte kraai

De nacht viel zacht over het land.
Geen geluid, behalve de wind die tussen de takken fluisterde.

Hoog in een oude boom
zat de witte nachtuil.

Ze keek.
Altijd.

Niet uit angst,
maar uit weten.

Want zij had geleerd
dat de nacht niet leeg is
maar gevuld met wat overdag verborgen blijft.

Aan de overkant,
op een kale tak,
zat de zwarte kraai.

Zwaar.
Onrustig.

Zijn veren glansden donker
als een storm die nooit helemaal wegtrekt.

Hij kraaide niet.
Hij wachtte.

De uil draaide haar hoofd langzaam naar hem toe.

“Waarom draag jij zoveel?”
vroeg ze zacht.

De kraai lachte schor.

“Dit is geen last,”
zei hij.
“Dit is wat ik ben.”

De uil zweeg even.

Ze had dat vaker gehoord.

Van wezens
die hun pijn
waren beginnen verwarren met hun identiteit.

“En als je het eens zou neerleggen?”
vroeg ze.

De kraai bewoog onrustig.

“Dan blijft er niets over.”

De uil spreidde haar vleugels een beetje,
niet om te vliegen,
maar om ruimte te maken voor wat gezegd moest worden.

“Of misschien,”
zei ze,
“blijft er eindelijk iets over
dat kan ademen.”

De wind ging liggen.

De nacht werd stiller
dan stil.

Voor het eerst
keek de kraai niet naar buiten,
maar naar binnen.

En in die blik
zat geen antwoord

maar wel een begin.

“Niet alles wat zwaar voelt, hoort bij wie je bent.”