Verderf en Mens

Verderf
komt zelden als storm.

Het begint vaak
met een kleine barst
in het geweten van de mens.

Een waarheid
die wordt verzwegen.

Een hand
die liever neemt
dan geeft.

Een woord
dat snijdt
waar stilte had kunnen helen.

Zo groeit het langzaam
tussen dagen
die hun richting verliezen.

Niet omdat de wereld
geen licht meer kent,

maar omdat de mens
soms vergeet
dat hij zelf
het licht moest dragen.

En toch
blijft er altijd een keuze.

Want waar verderf ontstaat
kan ook een hart opstaan
dat opnieuw
voor menselijkheid kiest.