SNEEUW – NIET OM MOOI TE ZIJN

De sneeuw viel niet zacht.
Ze viel alsof ze wist
wat ik al weken draag.

Alles werd wit
behalve mijn lichaam.
Dat bleef schreeuwen.

Ik stond achter het raam
zoals ik achter mezelf sta
niet weg
maar ook niet echt hier.

In de tuin lag stilte
zo dik
dat zelfs mijn angst er geen voetafdruk in kreeg.

De wereld speelde winter.
Ik speelde overleven.

En toch
toen ik die tuin zag
heel even
heel klein
vergat ik de pijn.

Niet omdat het beter werd.
Maar omdat ik nog keek.

En wie nog kijkt
is nog niet klaar.