Wanneer ik weer durf te lachen

Er was een tijd dat lachen pijn deed.

Alsof elke glimlach iets verraadde

van wat ik niet meer voelde.

Ik lachte omdat mensen dat van me verwachtten,

niet omdat iets me raakte.

Mijn mond bewoog,

maar mijn hart bleef stil.

Langzaam begon ik het anders te leren.

Niet lachen om te vergeten,

maar om te herinneren dat ik leef.

Dat vreugde niet schuldig is,

zelfs niet na verdriet.

De eerste echte lach kwam onverwacht.

Hij brak uit me los

zoals licht door een gesloten gordijn.

Ik schrok van het geluid —

het klonk als thuiskomen.

Sindsdien laat ik mijn lach niet meer doven

door wat anderen niet begrijpen.

Mijn lach is geen masker meer,

maar een bewijs van adem.

Ik lach niet omdat alles goed is.

Ik lach omdat ik het weer durf.

—

Een brief aan mijn eigen glimlach — omdat ze terugkwam zonder reden, maar precies op tijd.