De vrouw die ik geworden ben

Ik dacht dat ik ooit iemand moest worden.

Iemand met woorden die passen, met gedrag dat niet schuurt,

met glimlachen die anderen geruststellen.

Maar ik was al iemand — ik was alleen nog niet thuis.

Ik heb jaren geprobeerd zacht te zijn

op manieren die pijn deden.

Ik gaf te veel begrip aan wie niets teruggaf,

en noemde dat liefde.

Tot ik merkte dat liefde niet altijd fluistert —

soms zwijgt ze,

en in dat zwijgen ligt haar kracht.

Ik ben niet meer bang voor mijn eigen vuur.

Ik steek het aan wanneer het donker wordt,

en laat het doven wanneer het licht genoeg is.

De vrouw die ik geworden ben,

is geen uitkomst, geen overwinning.

Ze is een landschap dat ik leer bewonen.

Met rivieren van herinnering,

bergen van geduld en velden waar vrede eindelijk groeit.

Ik ben niet langer wat ik verloor.

Ik ben wat bleef.

—

Een brief aan mezelf — geschreven in stilte, gelezen door het hart.