Aan mijn moeder

Ik schrijf je niet om je terug te halen,

maar omdat ik soms nog tegen je praat

in de ruimte tussen twee ademhalingen.

Je had een manier om stilte hard te maken.

Alsof elke blik zei:

“zwijg, dan blijft het netjes.”

Maar ik ben niet meer dat kind dat alles inslikt.

Ik schrijf, omdat mijn stem nu leeft.

Ik heb je vergeven, al weet ik niet of jij het zou geloven.

Niet omdat het moest,

maar omdat ik anders nooit vrij had kunnen zijn.

Er zijn dagen dat ik jou in mijn handen herken —

hoe ik soep roer, hoe ik iets rechtleg,

hoe ik zorg, zelfs als het pijn doet.

Dat is jouw nalatenschap,

en die draag ik niet langer als last, maar als bewijs

dat liefde ook kan bestaan in onvermogen.

Als je me nu zou zien,

zou je zeggen dat ik veranderd ben.

En dat klopt.

Ik heb geleerd om zacht te zijn,

ook zonder goedkeuring.

Dus schrijf ik je vandaag niet als dochter,

maar als vrouw.

Een vrouw die eindelijk begrijpt

dat zwijgen niet hetzelfde is als vrede.

—

Een brief aan wie niet meer antwoordt,

maar nog altijd woont in de adem van mijn dagen.