Er was eens een meisje.

Ze had drie zussen, twee verdwenen te vroeg —

te jong getrouwd, te ver weg om nog te horen

hoe stil het werd in dat huis op de buiten.

Ze bleef achter, tussen broers en muren,

waar de stilte geen rust bracht maar bevel.

Waar geloof werd gebruikt als kooi,

en liefde werd verward met macht.

Ze was nog maar een kind

toen ze leerde dat vertrouwen pijn kon doen,

dat een hand niet altijd bescherming betekent,

dat gehoorzaamheid soms gelijkstaat aan verdwijnen.

Ze keek door het raam naar feestjes die ze niet mocht bijwonen,

naar kinderen die lachten terwijl zij leerde zwijgen.

Ze zag hoe de wereld draaide,

maar voor haar bleef de klok stilstaan.

Op haar veertiende begon ze te begrijpen

dat wat haar overkwam niet heilig, maar onrecht was.

Op haar vijftiende werd ze uit school gehaald,

uit de wereld, uit haar jeugd.

En de jaren die volgden,

waren als stenen op haar schouders.

Tot ze op haar negentiende dacht:

“Misschien ligt vrijheid bij een ander.”

Maar de deur die open moest gaan,

bracht opnieuw gevangenschap.

En het meisje dat ooit kind was,

werd vrouw in stilte,

met ogen die alles zagen

en een hart dat bleef hopen.

Vandaag schrijft ze.

Ze schrijft om te begrijpen.

Ze schrijft om dat kind te bevrijden

dat zoveel jaren onzichtbaar bleef.

De stilte van het kind is niet meer stil.

Ze spreekt nu met zachtheid,

maar elke zin draagt de kracht van overleving.

En wie luistert, hoort:

niet enkel verdriet,

maar de geboorte van waarheid. 🌹

—

The Silence of the Child

Once there was a girl.

She had three sisters, two gone too soon —

too young, too far,

to hear how quiet the house became.

She stayed behind, among brothers and walls,

where silence was not rest but command.

Where faith was used as a cage,

and love was confused with power.

She was still a child

when she learned that trust could hurt,

that a hand does not always protect,

that obedience can mean disappearance.

She watched through windows at parties she could not attend,

children laughing while she learned to stay silent.

The world kept turning,

but for her, the clock stopped.

At fourteen she began to see

that what had happened was not holy, but unjust.

At fifteen she was taken from school,

from the world, from her youth.

The years that followed

weighed like stones upon her shoulders.

At nineteen she thought:

“Maybe freedom lives with another.”

But the door that opened

led to another cage.

And the girl who once was a child

became a woman in silence —

eyes wide open,

heart still hoping.

Today she writes.

She writes to understand.

She writes to free the child

who remained unseen for so many years.

The silence of the child is no longer silent.

She now speaks with gentleness,

yet every word carries the strength of survival.

And those who listen will hear:

not only sorrow,

but the birth of truth. 🌹

—

Le Silence de l’Enfant

Il était une fois une fille.

Elle avait trois sœurs, deux parties trop tôt —

trop jeunes, trop loin

pour entendre le silence qui tomba sur la maison.

Elle resta, parmi les frères et les murs,

où le silence n’était pas repos mais ordre.

Où la foi servait de cage

et l’amour se confondait avec le pouvoir.

Elle n’était qu’une enfant

quand elle apprit que la confiance pouvait blesser,

qu’une main ne protège pas toujours,

que l’obéissance peut signifier disparaître.

Elle regardait par la fenêtre les fêtes interdites,

les enfants qui riaient pendant qu’elle apprenait à se taire.

Le monde tournait,

mais pour elle, l’horloge s’était arrêtée.

À quatorze ans, elle comprit

que ce qu’elle avait vécu n’était pas sacré, mais injuste.

À quinze ans, on la retira de l’école,

du monde, de son enfance.

Les années suivantes

étaient comme des pierres sur ses épaules.

À dix-neuf ans, elle pensa :

« Peut-être que la liberté vit chez un autre. »

Mais la porte qui s’ouvrit

mena à une autre prison.

Et la fille qui fut enfant

devint femme dans le silence —

les yeux ouverts,

le cœur toujours espérant.

Aujourd’hui, elle écrit.

Elle écrit pour comprendre.

Elle écrit pour libérer l’enfant

qui resta invisible tant d’années.

Le silence de l’enfant n’est plus silencieux.

Elle parle maintenant avec douceur,

mais chaque mot porte la force de la survie.

Et ceux qui écoutent entendent :

non pas seulement la douleur,

mais la naissance de la vérité. 🌹

—

RoseBloom copyright © 2025

#zachtekracht #destiltevanhetkind #rosebloomwri #reflectie11 #vrouwkracht #zielenvanlicht #herstel #innerlijkereis #rouwentrouw #rosebloomdagboek

#softpower #thesilenceofthechild #rosebloomwrites #reflection11 #femininefreedom #healingjourney #soulsinlight #resilience #innerchild #rosebloomdiary

#puissancedouce #lesilencede lenfant #rosebloomecrit #reflexion11 #forcesinterieures #amesdelumiere #guérison #enfantintérieur #journalrosebloom