Lord Crawson & Emily

De eetzaal baadde in het licht van talloze kaarsen.
De zilveren kandelaars weerkaatsten zacht tegen het hout van de lange tafel.
Op het witte linnen lag een stille rijkdom: geroosterde kip met kruiden,
wildgebraad, een schaal druiven, peren, en flessen wijn die het rood van de avondzon vingen.

Emily stond even stil aan de deuropening.
Ze droeg een nieuwe jurk, eenvoudig maar van een schoonheid die niet te verbergen was.
Lord Crawson stond al recht — beleefd, maar met een blik die langer bleef hangen dan hij bedoelde.
Hij reikte haar de hand, met de hoffelijkheid van een man die veel heeft gezien,
maar zelden iemand die hem van zijn stuk bracht.

‘Welkom aan tafel,’ zei hij, zijn stem laag en beheerst.
‘U eet weinig, vermoed ik?’
Emily glimlachte zacht. ‘Ik eet wat het hart verlangt, my Lord.’
Hij lachte kort, oprecht, en wees haar plaats aan, aan zijn rechterzijde.

Ze spraken over Engeland, over reizen, over boeken die zij las in de stilte van haar jeugd.
Hij luisterde.
Hij keek.
En ergens tussen het zilver en het fluweel,
voelde hij iets ontwaken wat hij lang vergeten was — rust.

Buiten sloeg de wind tegen de ramen.
Binnen klonken glazen.
En toen hij even haar hand raakte bij het aanreiken van de wijn,
wist hij dat niets nog hetzelfde zou zijn.

—

Chapter 4 – The Dinner

Lord Crawson & Emily

The dining hall shimmered under the soft glow of candles.
Silver holders reflected against the dark oak table,
where roasted pheasant, wild meat, and fruits whispered of quiet abundance.

Emily stood at the doorway, breath caught between awe and uncertainty.
Her gown was simple — yet every fold spoke of quiet grace.
Lord Crawson rose, a gentleman by habit, yet his eyes betrayed something new.
He reached out his hand — a gesture both formal and fragile.

“Welcome to my table,” he said, voice low and steady.
“You don’t eat much, I presume?”
She smiled faintly. “Only what the heart desires, my Lord.”

Their laughter warmed the hall.
And when his fingers brushed hers while serving the wine,
the silence between them deepened — not from distance,
but from something unnamed, inevitable.

—

Chapitre 4 – Le Dîner

Lord Crawson & Emily

La grande salle à manger brillait sous la lumière des chandelles.
Les candélabres d’argent reflétaient sur la longue table de chêne.
Sur la nappe blanche, un festin discret : volaille rôtie, gibier, fruits, vin rouge comme la braise.

Emily s’arrêta sur le seuil, le souffle suspendu.
Sa robe, simple mais d’une élégance rare, semblait épouser la lumière.
Lord Crawson se leva — courtois, mais troublé malgré lui.
Il lui tendit la main, geste à la fois noble et hésitant.

« Soyez la bienvenue à ma table, » dit-il d’une voix calme.
« Vous mangez peu, je suppose ? »
Elle sourit doucement. « Je mange ce que le cœur désire, my Lord. »

Ils parlèrent d’Angleterre, de voyages, de silence et de livres.
Et quand leurs doigts se frôlèrent en servant le vin,
le monde sembla s’arrêter un instant.
Quelque chose venait de naître.

—

#LordCrawsonAndEmily #Hoofdstuk4 #Chapitre4 #TheDinner #RomantischeSaga #RoseBloom #LaFamilleCrawson #WorldpressRoseBloomwri

RoseBloom 🌹 Copyright © 2025