Het sprookje van de gouden schoven

Er was eens een dorp, omringd door eindeloze velden die in de zomer golven van goud lieten dansen. Wanneer de zon hoog stond en de aren zwaar waren van graan, trokken de vrouwen samen het veld in. Hun handen, sterk maar zacht, bonden de halmen tot grote schoven.

Ze werkten niet enkel met kracht, maar ook met ritme en zang. Terwijl de wind hun stemmen meenam, leek het alsof de aarde meezong. Elke schoof die ze maakten, was meer dan een bundel graan — het was een belofte. Een belofte van brood dat families zou voeden, van warmte in ovens, van leven dat doorgaat.

Men zei dat wie een schoof stevig bond met zorg, daar niet alleen brood maar ook zegen in legde. En zo werden die schoven geen gewone bundels, maar symbolen van overvloed en verbondenheid.

Tussen de vrouwen liep een meisje met ogen die dieper glansden dan de zon. Ze had een gave: wanneer zij een schoof vastgreep, leek het graan zachter te worden en voller van leven. Het dorp fluisterde dat ze het meisje van de gouden adem was — haar ziel schonk kracht aan alles wat ze aanraakte.

Jaren later, toen de ovens geurden van zuurdesem en de tafels vol waren met brood, herinnerde men haar naam. Ze was geen gewoon meisje meer, maar een symbool van zachte kracht. Op de schoven die zij bond, werd later haar naam gegrift, zodat men nooit zou vergeten wie brood en hoop had verenigd.

En zo leeft het verhaal voort, in elke korenaar, in elk brood dat rijst uit zuurdesem.

✍️ RoseBloom 🌹

Copyright ©️ 2025

Alle auteursrechten voorbehouden.

REFLECT —XX

The Fairy Tale of the Golden Sheaves

Once upon a time, there was a village surrounded by endless fields, where in summer the grain swayed like golden waves. When the sun stood high and the ears of wheat grew heavy, the women gathered in the fields. Their hands, strong yet tender, bound the stalks into great sheaves.

They worked not only with strength but with rhythm and song. As the wind carried their voices, it seemed the earth itself sang along. Each sheaf they tied was more than a bundle of grain — it was a promise. A promise of bread to nourish families, of warmth rising from ovens, of life that continued.

It was said that those who bound the sheaves with care wove blessings into them. And so the sheaves became symbols of abundance and togetherness.

Among the women walked a young girl, with eyes that glowed brighter than the sun. She had a gift: when she touched a sheaf, the grain seemed softer, fuller, more alive. The village whispered that she was the girl with the golden breath — her soul gave life to all she touched.

Years later, when the ovens filled the air with the fragrance of sourdough and the tables overflowed with bread, her name was still remembered. She was no longer just a girl, but a symbol of gentle strength. On the sheaves she once bound, her name was engraved, so no one would ever forget the one who united bread and hope.

And so the tale lives on, in every ear of wheat, in every loaf of bread risen from sourdough.

✍️ RoseBloom 🌹

Copyright ©️ 2025

All rights reserved.