📕

Ik leg het kruis even naast mij neer,

niet om te vluchten, maar om te ademen.

Mijn schouders mogen rusten,

mijn ziel mag een ogenblik dragen zonder last.

Want zelfs de sterkste bloem

heeft zonlicht nodig om te bloeien.

📕

In deze leespauze opent zich ruimte,

een kamer zonder muren en zonder kou.

De adem is er vrij, de stilte vriendelijk,

mijn hart klopt er zachter,

mijn gedachten vertragen,

mijn ogen zien weer helder.

📕

Ik hoor de echo van zussen die mij droegen,

hun armen waren mijn eerste wieg.

De kracht van een moeder die bijna brak,

maar leven gaf in plaats van dood.

Wat toen een wond was,

is nu een bewijs van haar moed.

📕

Deze leespauze is geen einde,

maar een wapenstilstand van het verleden.

Tussen pijn en hoop ontstaat balans,

tussen littekens en rozen bloeit waarheid.

Ik adem diep, voel mijn hart weer kloppen,

en besef: dit verhaal draagt óók mij.

🌹 RoseBloom © 2025