Hoofdstuk 2

Het huis onder een last

Het huis droeg een naam die naar een kruis wees,

maar binnen werd niets gedragen,

alleen verdragen.

De muren waren smal, het dak brak onder de regen,

en de koude liep vrij spel door de kamers.

Geen warmte die de dagen omhulde

geen licht dat de lasten verzachtte.

Een kind leefde er klein,

in kamers die groter leken dan de wereld buiten,

omdat leegte langer duurt dan spel.

Buiten, langs een spoorlijn,

kwam een vader te voet van zijn werk.

Door modder en slijk in herfst en lente,

door bevroren grond in de winter,

door mildere lucht in de zomer.

Geen fiets om hem te dragen,

geen luxe om de last te verlichten —

alleen vermoeide voeten

en de ploeg die dag en nacht zijn kracht opslokte.

Binnen vocht een moeder tegen een ander gevecht.

Wanneer de hemel barstte en het dak zich opende,

zette ze potten en pannen op tafel

om de regen op te vangen.

Soms zelfs de kleine loden kuipjes

die de vader uit de fabriek mee naar huis bracht.

Het huis lekte, en zij moest telkens kiezen

tussen wanhoop en vindingrijkheid.

Er werd gewerkt, gezorgd, geworsteld,

maar het kruis dat de straat zijn naam gaf

werd daarbinnen nooit geheven.

Het bleef liggen, zwaar, als een steen in elke dag.

En toch:

in die stilte, in die kou,

groeide een kiem die wist hoe overleven klonk.

Niet gedragen door de muren,

maar gedragen door het verlangen om ooit

anders te leven dan daar.

—

Zachte kracht schrijft zich vrij

Getekend door RoseBloom 🌹

Copyright ©️ 2025

#Hoofdstuk2 #HetHuisOnderEenLast #ZachteKracht #PoëtischPad #WaarheidInWoorden #BloomThroughWords #SchrijvenIsLeven

👉 rosebloomwri.online